تحقیق مقاله بزرگسالان عقب مانده در جامعه، قانون و عقب مانده ذهنی

مشخص نشده
مشخص نشده
20
word
90 KB
5528
قیمت: ۲,۰۰۰ تومان
افزودن به سبد خرید
  • خلاصه
  • فهرست و منابع
  • خلاصه تحقیق مقاله بزرگسالان عقب مانده در جامعه، قانون و عقب مانده ذهنی

    تا سالهای اخیر، با این که جامعه حرفه ای چنان رفتار می گرد که گویی رشد کودکام عقب مانده به سوی ناکجاآباد است، اما مطالعات پراکنده ای در باب ساکنین قبلی موسسات و بزرگسالانی که سالها پیش مدارس، آنها را عقب مانده خوانده بود، انجام گرفت. اغلب این مطالعات بالنسبه امیدوار کننده بوده اند، اما تدارک خدمات اجتماعی چنان جزئی بود که به گفتن نمی آید. وضع چنان بود که گویی تنها شهروندان عقب مانده ای که ارزش توجه ویژه دارند، کودکان می باشد، و گویی تنها تلاشهایی ارزشمند تلقی می شوند که در سالهای اولیه زندگی و دوران کودکی انجام شود. خوشبختانه، این نگرش چون دیگر نگرشها در حوزه عقب ماندگی ذهنی دستخوش یک تجدیدنظر سالم شده است.

    عقب افتادگی و کندی در تدارک خدمات برای بزرگسالان عقب مانده ذهنی دلایل متعددی داشت، که از این آنها می توان از«پرزایی» دهه 1950 نام برد که بر منابع خدماتی مالیات سنگین بست و بر راههای حل موسسه ای به منظور پاسخ دهی به نیازهای سرپرستی یا راهنمایی تاکید کرد. گروه والدینی که در دهه های 1950 و 1960 مسوول چنان فعالیتی بودند، در آن هنگام اساسا از اعضایی متشکل می شدند که دارای کودکان عقب مانده شدید و معتدلی بودند که در سنین مدرسه یا کمتر قرار داشتند، و طبیعه علاقه شان بر تدارک خدمات برای آنها متمرکز می شد. در حال حاضر، این والدین فرزندان بزرگسالی دارند و بر همین اساس، توجهشان به بزرگسالان عقب مانده نیز معطوف شده است. به علاوه، احتیاط اولیه جهت تدارم برنامه هایی برای بزرگسالان، تا حدی متاثر از بدبینی نسبت به آگاهی از آینده تعداد زیادی از بزرگسالان عقب مانده بود و نیز ناشی از یاسی می شد که در باب امکان خود- بسندگی آنها در یک جامعه رقابتی و تکنولوژیک وجود داشت، جامعه ای که در آن شهرنشینی زندگی را برای همه پیچیده کرده و تقریبا موجب نابودی خانواده های گسترده ای شده بود که اغلب می توانست یک عضو وابسته را بپذیرد، جمعیت روستایی و شهرکهای کوچک را باید با مهربانی تحمل کرد و به مواظبت از بزرگسالان عقب مانده خانوادگی- که اغلب تکالیف ساده و مفیدی انجام می دهند، کمک کرد. چنین افرادی در شهرهای بزرگ ضایع می شوند، هیچکس را نمی شناسند، دوستی نمی یابند. آنها تنها بوده و طعمه سوء استفاده ها می شوند.

    سازگاری افراد عقب مانده معتدل و شدید در جامعه

    شماری از مطالعات بلندمدت در مورد بزرگسالی که در دوران کودکی هوش بهری کمتر از 50 داشته اند، نشان می دهند که این افراد تحت شرایط معین، می توانند بخوبی در جامعه ادغام شوند. در مطالعه ای که در باب 1144 عقب مانده تربیت ناپذیر در شهر بیرمنگام انگلستان(بیرمنگام، 1965) انجام شد، معلوم گردید که بیش از 14 درصد زنان و 26 درصد مردان به کارهای سودمند اشتغال دارند، در حالی که تنها 4 درصد آنها در موسسات زندگی می کردند. باید اضافه کرد که در آن زمان در شهری چون بیرمنگام کار فراوان بود و یک برنامه موثر پس از مراقبت نیز وجود داشت.

    دلپ و لورنز(1953)، به مطالعه طولی 75 بزرگسال عقب مانده پرداختند که در کلاسهای یک مرکز شغلی ویژه در خیابان پل- مینوسوتا آموزش دیده بودند. تا زمان مطالعه، میانگین هوش بهر آنها 36 بود. از کل گروه، 25 نفر در موسسات زندگی می کردند و 9 نفر مردند. از 41 نفر بقیه، که جملگی در جامعه زندگی می کردند، 27 نفر بخوبی همساز شده بودند و 10 نفر تحمل می شدند. اغلب آنها به انتخاب لباس و پوشیدن آن قادر بودند، و در ضمن می توانستند در خرید وسایل مربوط به خود، کمک کنند. 5 مرد به شغلهای معمولی تمام وقت یا نیمه وقت اشتغال داشتند و 5 نفر نیز به کارهای متفرقه می پرداختند. 25 نفر به انجام تکالیف با ارزشی در حوالی خانه شان مشغول بودند و تنها 2 نفر به کمی سرپرستی نیاز داشتند.

    سینگر(1957)، در یک مطالعه گسترده و جامع، به بررسی سازگاری 520 بزرگسال عقب مانده شدید پرداخت که از بین 2640 دانش آموزی که در بین سالهای 1929 تا 1957 در کلاسهایی جهت عقب مانده های آموزش پذیر در شهر نیویورک ثبت نام کرده بودند، بطور تصادفی انتخاب شده بود. پذیرش به این کلاسها محدود به افرادی می شد که می توانستند به نیازهای جسمی خود پاسخ دهند، و لذا، گروه انتخابی تیپیک کل بزرگسالان عقب مانده شدید نبود. به سبب اینکه اجرای بررسی با دقت بسیار همراه بود.

    سازگاری افراد عقب مانده خفیف در جامعه

    در این باره مطالعات زیادی انجام شده که نشان می دهند بخش عمده ای از کودکان عقب مانده خفیف، هنگامی که به سنین بزرگسالی می رسند، می توانند در جامعه ادغام شوند. تحت شرایط مناسب، بسیاری تبدیل به شهروندانی مولد و مسوول می شوند. اکثریت عقل مانده خفیف در زمینه های نامساعد اجتماعی رشد کرده اند و بسیاری از محققین دریافته اند که آنها از افرادی که موضع اجتماعی مشابهی دارند، قابل تشخیص نیستند. این یافته ها بر این دیدگاه تاکید می کند که برای بسیاری از اشهاص عقب مانده، مشکلترین دوره زندگی همانا دوره مدرسه، یعنی جایی که مهارتهای هوشی کلامی و انتزاعی به بهترین وجهی هماهنگ می گردد، می باشد. برای شماری از آنها، سازگاری فوری بعد از مدرسه مساله آفرین است(همچنان که برای بسیاری از افراد جوان زیان دیده گروه اقلیت چنین است)، اما به ادامه نضج و رسیدگی، تجربه و تحصیل مهارتهای شغلی و مانند آن، این ماجرا سبکتر می شود.

    سازگاری کلی

    برآوردهای مربوط به رواج و سابقه عقب ماندگی خفیف در جمعیت سنین قبل از دبستان بسیار کمتر از برآوردهای مربوط به دوره مدرسه است. با توجه به تعریف، فرد بزرگسال با هوش بهر پایین در صورتی که سازگاری اجتماعیش رضایتبخش باشد، عقب مانده محسوب نمی شود. کاتز(1968) این گروه را تا حدی به شکل زیر محدود می کند:«تنها بزرگسالانی که کارگزاری هوش عمومی شان زیر هنجار است و رفتار سازشی شان چنان آسیب دیده است که توجه خانواده یا دستگاههای اجتماعی را جلب می کند، ضرورت تدارک خدمات ویژه برای آنها را در دستور کار قرار می دهد.»(ص5، ایتالیک مولف). این رویکرد سود عملی قابل ملاحظه دارد و با عرف فعلی همسو می باشد.

    در سال 1964، تنها 16 درصد به حمایت بهزیستی نیاز داشتند و 80 درصد مردان و 77 درصد زنان به کار مشغول بودند. نسبت شاغلین هر ساله افزایش یافت، هر چند درصد بیشتری از گروههای متوسط و بالا به خود کفایی کامل رسیدند(به ترتیب 93 و 96 درصد). در گروه پایین، به سبب ناتوانی در به سمت آوردن، حفظ یا تعویض دوست، وضع ازدواج در پایین ترین نرخ خود قرار داشت(کوب، 1972، ص33). در این گروه، نرخ مرگ و میر حدود دو برابر نرخ آن در گروه سنی خودشان در جمعیت کل بود. تعداد زیادی از مرگها تصادفی بود.

    افزایش معنی دار در هوش بهر یک نمونه فرعی که آزمون شده بود، گزارش گردیده است. امکان دارد بخشی از این افزایشها ناشی از این واقعیت باشد که در مراتب سنی پایین تر هوش بهر و کسلر، نسبت به نمرات آزمون اصلی استنفورد- بینه، بالاتر است. بالر، چارلز و میلر، 50 نفر از آزمودنیهای گروه پایین را به پنج طبقه تقسیم بندی کردند.

    1- عقب مانده های دائم، که یا در موسسات زندگی می کنند یا به خانواده هایشان وابسته اند(هفت آزمودنی).

    2- عقب مانده های دارای نمرات پایین در آزمون هوش(اغلب 69-60) که بتهایی در یک شغل به کار اشتغال داشته، از خطرات پرهیز می کردند و به کمک چندانی نیاز نداشتند(هفت آزمودنی).

    3- عقب مانده های زیر میانگین یا مرزی، اما شهروندانی مفید و مولد(23 آزمودنی).

    4- عقب مانده های میانگین یا بهتر: سازگاری اجتماعی شان از اعضای طبقه پایین جمعیت قابل تشخیص نیست(12 آزمودنی)

    5- قربانیان وقایع و شرایط(اساسا به خطا طبقه بندی شده اند(یک آزمودنی)

    این امر قابل توجه است با این که گروه پایین نسبت به گروه مبانی یا بالا مشکلات بیشتری داشت، اما تقریبا سه چهارم آنها فاقد نشانه هایی دال بر وابستگی بودند، و هنگامی که به سنین میانسالی رسیدند، تنها 14 درصدشان وابسته بودند.

    موفقیت شغلی

    اغلب مطالعاتی که زندگی شهروندان عقب مانده را تا دوران بزرگسالی مورد توجه قرار داده اند، بر موفقیت شغلی آنها به عنوان یکی از ملاکهای مهم سازگاری توجه داشته اند. رویهم رفته، در جامعه ای که به خودکفایی اقتصادی اهمیت می دهد، چنین امری معقول به نظر می رسد. به علاوه، اندازه گیری متغیر موفقیت شغلی نسبت به جنبه های اغفال کننده سازگاری اجتماعی آسانتر است، هر چند، موفقیت در کار، ممکن است از اشتغال نیمه وقت و نظارت نبراسکا و کانتکوت، بیشتر افراد عقب مانده را از نظر شغلی خودکفا یافتند، موقعیت آنها به موازاتی که بزرگتر می شدند، بهبود می یافت. کید(1970) دریافت که 86 درصد دانش آموزان پیشین در سنت لوئیس میسوری، که همگی در کلاسهای EMR درس می خواندند، در بزرگسالی شغلهای تمام وقت داشتند، و 25 سال پیگیری 21 مرد EMR(فیتزجرالد، 1968) این نکته را آشکار کرد که اکثریت آنها به حمایت از خود قادر بوده و در یک موضع شغلی مشابه با پدرانشان قرار داشتند، هر چند تقریبا همگی آنها مهارتهای تحصیلی را که طی دوران تحصیل به زحمت کسب کرده بودند، از دست داده بودند. نتایج حاصله از مطالعه کیلر(1964) در مورد 116 دانش آموز پیشین کلاسهای EMR سان فرانسیسکو چندان خوشبینانه نبود. او در 3 فت که تنها 40 درصد آنها به اشتغال تمام وقت دست یافته اند.

    در درون این طیف محدود هوش بهر، به نظر می رسد هوش اثرات قوی یا حداقل ثابتی بر نتایج اشتغال نداشته باشد، هر چند در نمونه بزرگتر چنین اثراتی آشکار است. داشتن مهارتهای کاری خاص چندان مهم نیست، زیرا اکثر شغلهایی که بزرگسالان عقب مانده انجام می دهند از جمله کارهای ساده است. آنچه اهمیت دارد کیفیات سازگاری شخصی و عادات کار مانند ابتکار، پشتکار، اعتماد به نفس ، همکاری، خوشی، اختلاط اجتماعی با دیگر مستخدمین، احترام به مباشر، درک و فهم ، کفایت درکار(دمینو و مک گارتی، 1972، نئوهاوس، 1967، سالی و امیر، 1971)، و زبان و مهارتهای ارتباط(فیستر و گیامبرا،1972) است. نرخ تولید(چافین، 1968)، و مهارتهای یدی(سالی و امیر، 1971) نیز به موفقیت شغلی وابسته اند. از سوی دیگر، سازگاری شغلی و اجتماعی ضعیف با رفتار غیبت و غیرقابل قبول اجتماعی و با اضطراب و حسادت، وابستگی مضاعف، ارزشیابی- ضعیف از خود، دشمنی، بیشکاری، هیجان زدگی، مقاومت و شکست در دنبال کردن دیگران(زیگلر و هارتر، 1969) پیوند دارد.

    همنوایی یا قانون

    در واقع، واقعیات کمی در باب رابطه عقب ماندگی ذهنی و قانون شکنی، و بویژه فعالیت جنایی به دست آمده است(آلن، 1968)، اما اخیرا تمایل به مطالعه این امر در حال شکوفایی است(براون، 1972). البته، تشخیص و تمیز عقب ماندگی از موقعیتهای فقیرساز و عضویت در گروههای فرعی قومی حائز اهمیت است، زیرا که اعضای برخی از گروههای اقلیت سابقه فزاینده ای در باب قانون شکنی و نیز عقب ماندگی ذهنی دارند(کلارک، 1978). همچنین این امکان وجود دارد که متخلف عقب مانده ذهنی، برای فرار از چنگال قانون، مهارت کمتری از اشخاص زیر کتر داشته باشد.

    با توجه به یک بررسی، جکسون(1970) سابقه بزهکاری 264 EMR هشت تا هجده ساله را مورد مطالعه قرار داد. او دریافت که تقریبا 30 درصد پسران دارای گزارشهای بزهکاری بودند، ولی در مورد دختران چنین گزارشی وجود نداشت. این سابقه، از سابقه بزهکاری در گروههای اقتصادی پایین متفاوت نیست و اختلاف جنسی نیز نامنتظر نمی باشد، زیرا هنگامی که دختران عقب مانده به بزهکاری جنسی دست می زنند، اغلب به موسسات فرستاده می شوند. جکسون به این نکته نیز پی برد که بی تفاوتی خانواده و ساختار نابهنجار آن با سابقه بزهکاری در پسران مرتبط است.

    مطالعه نبراسکار و کانتیکوت، هر دو خبر از احتمال فزاینده دستگیری در گروههای عقب مانده در مقایسه با گروه گواه دادند، اما به این نکته نیز اشاره کردند که در سنین بزرگسالی، در الگوی رفتاری هر دو گروه کاهش قابل ملاحظه ای حادث می شود. اغلب تخلفات از جمله خلافهای جزئی محسوب می شد، و به علاوه اغلب آزمودنیها شهروانی وفادار به قانون بودند خطری برای جوامع خود نداشتند.

  • فهرست و منابع تحقیق مقاله بزرگسالان عقب مانده در جامعه، قانون و عقب مانده ذهنی

    فهرست:

    ندارد.
     

    منبع:

    ندارد.

تحقیق در مورد بزرگسالان عقب مانده, تحقیق در مورد بزرگسالان عقب مانده در جامعه, تحقیق در مورد عقب مانده, تحقیق در مورد عقب مانده ذهنی, تحقیق در مورد قانون, مقاله در مورد بزرگسالان عقب مانده, مقاله در مورد بزرگسالان عقب مانده در جامعه, مقاله در مورد عقب مانده, مقاله در مورد عقب مانده ذهنی, مقاله در مورد قانون, تحقیق دانشجویی درباره بزرگسالان عقب مانده, تحقیق دانشجویی درباره بزرگسالان عقب مانده در جامعه, تحقیق دانشجویی درباره عقب مانده, تحقیق دانشجویی درباره عقب مانده ذهنی, تحقیق دانشجویی درباره قانون, مقاله دانشجویی درباره بزرگسالان عقب مانده, مقاله دانشجویی درباره بزرگسالان عقب مانده در جامعه, مقاله دانشجویی درباره عقب مانده, مقاله دانشجویی درباره عقب مانده ذهنی, مقاله دانشجویی درباره قانون, تحقیقات دانش آموزی در مورد بزرگسالان عقب مانده, تحقیقات دانش آموزی در مورد بزرگسالان عقب مانده در جامعه, تحقیقات دانش آموزی در مورد عقب مانده, تحقیقات دانش آموزی در مورد عقب مانده ذهنی, تحقیقات دانش آموزی در مورد قانون, مقالات دانش آموزی در مورد بزرگسالان عقب مانده, مقالات دانش آموزی در مورد بزرگسالان عقب مانده در جامعه, مقالات دانش آموزی در مورد عقب مانده, مقالات دانش آموزی در مورد عقب مانده ذهنی, مقالات دانش آموزی در مورد قانون

دریافت لینک دانلود به صورت خودکار بلافاصله پس از پرداخت

امکان پرداخت آنلاین از طریق کلیه کارت های عضو شتاب

ثبت سفارش
تعداد
عنوان